mamasbook

Ένας νεροκουβαλητής κουβαλούσε κάθε μέρα νερό από το ποτάμι στο σπίτι του χρησιμοποιώντας δύο δοχεία, κρεμασμένα στις άκρες ενός ξύλου που ακουμπούσε στους ώμους του. Το ένα δοχείο ήταν άψογο. Κρατούσε όλο το νερό και έφτανε πάντα γεμάτο στον προορισμό του. Το άλλο όμως είχε μια μικρή ρωγμή. Στη διαδρομή έχανε νερό και όταν έφταναν στο σπίτι ήταν πάντα μισογεμάτο. Για πολύ καιρό το ραγισμένο δοχείο ένιωθε ντροπή. Έβλεπε το άλλο δοχείο να κάνει «τέλεια» τη δουλειά του και απογοητευόταν με τον εαυτό του. Μέχρι που μια μέρα δεν άντεξε και μίλησε στον νεροκουβαλητή. «Λυπάμαι», του είπε. «Σε απογοητεύω. Εξαιτίας της ρωγμής μου χάνεται νερό και δεν μπορώ να προσφέρω όσα θα έπρεπε.» Ο νεροκουβαλητής χαμογέλασε. «Θέλω σήμερα, καθώς περπατάμε, να κοιτάξεις προσεκτικά τη δική σου πλευρά του δρόμου.» Το δοχείο υπάκουσε. Καθ’ όλη τη διαδρομή παρατηρούσε κάτι που δεν είχε προσέξει ποτέ πραγματικά: μικρά αγριολούλουδα, πράσινα φυτά και χρώματα που στόλιζαν το μονοπάτι από τη δική του μόνο πλ...

Υπάρχουν άνθρωποι που μοιάζουν να έχουν γεννηθεί με αυτοπεποίθηση. Μιλούν άνετα, παίρνουν αποφάσεις χωρίς δεύτερη σκέψη, φαίνονται σίγουροι για τα λόγια και τις πράξεις τους, δείχνουν να πιστεύουν πραγματικά στον εαυτό τους. Η αλήθεια όμως είναι διαφορετική: τις περισσότερες φορές, η αυτοπεποίθηση δεν είναι χάρισμα, που δόθηκε σε κάποιους από εμάς, είναι μία απόφαση που μπορείς να πάρεις για τον εαυτό σου. Κάπως έτσι γεννιέται ένας ιδιαίτερος κύκλος:  η αυτοπεποίθηση φέρνει… περισσότερη αυτοπεποίθηση. Όχι επειδή μια μέρα ξυπνάμε διαφορετικοί, αλλά επειδή κάθε μικρή νίκη αφήνει ένα αποτύπωμα μέσα μας. Δεν χρειάζεται να μιλάμε για τεράστιες επιτυχίες ή εντυπωσιακά achievements. Η αυτοπεποίθηση συχνά χτίζεται αθόρυβα, μέσα από μικρές καθημερινές στιγμές: όταν λες τη γνώμη σου χωρίς να απολογείσαι, όταν δοκιμάζεις κάτι καινούργιο, όταν βάζεις όρια, όταν συνεχίζεις παρότι φοβάσαι, όταν ολοκληρώνεις κάτι που κάποτε ανέβαλλες. Η  αυτοπεποίθηση δεν εμφανίζεται πριν από τη δράση, όπως ...

Δεν είναι πάντα εύκολο να καταλάβεις αν ένας άνθρωπος μεγάλωσε μέσα σε ένα τοξικό οικογενειακό ή συναισθηματικά ασταθές περιβάλλον. Πολλοί άνθρωποι δείχνουν λειτουργικοί στην καθημερινότητά τους, όμως κουβαλούν συμπεριφορές και μηχανισμούς άμυνας που δημιουργήθηκαν χρόνια πριν, συνήθως ως τρόπος επιβίωσης. Η επιστήμη τα τελευταία χρόνια έχει ασχοληθεί έντονα με το πώς η παιδική εμπειρία επηρεάζει τον εγκέφαλο, τις σχέσεις και τη συμπεριφορά στην ενήλικη ζωή.  Όταν ένα παιδί έχει βιώσει χρόνια έκθεση σε φόβο, συναισθηματική αστάθεια, υποτίμηση, χειριστικότητα ή παραμέληση, στην ενήλικη ζωή του θα υπάρχουν σημάδια και διάφορα μοτίβα συμπεριφορών. Τι θεωρείται «τοξικό περιβάλλον»; Σύμφωνα με έρευνες γύρω από τα λεγόμενα Adverse Childhood Experiences (ACEs) , ένα παιδί μπορεί να επηρεαστεί βαθιά όταν μεγαλώνει με: συνεχείς φωνές και προσβολές συναισθηματική παραμέληση φόβο ή αστάθεια στο σπίτι γονείς με εξαρτήσεις ή σοβαρά ψυχολογικά προβλήματα χειριστική ή ελεγκτική συμπ...

Έχει συμβεί σχεδόν σε όλους. Είσαι έτοιμος να κοιμηθείς, το σπίτι έχει ηρεμήσει και ξαφνικά το μυαλό σου αποφασίζει να σε γυρίσει πίσω σε μια άβολη στιγμή που θα προτιμούσες να έχεις ξεχάσει. Μπορεί να είναι μια λάθος απάντηση, ένα αστείο που δεν πέτυχε, μια στιγμή αμηχανίας από το σχολείο, τη δουλειά ή ακόμα και πριν από χρόνια. Γιατί ο εγκέφαλος θυμάται αυτά τα πράγματα ακριβώς πριν τον ύπνο; Η απάντηση δεν είναι τόσο περίεργη όσο φαίνεται. Στην πραγματικότητα, υπάρχουν ψυχολογικοί και βιολογικοί λόγοι που κάνουν το μυαλό μας να «κολλάει» σε τέτοιες αναμνήσεις. Ο εγκέφαλος ηρεμεί και οι σκέψεις δυναμώνουν Κατά τη διάρκεια της ημέρας, ο εγκέφαλος είναι συνεχώς απασχολημένος. Δουλειά, παιδιά, υποχρεώσεις, κινητό, ειδοποιήσεις και καθημερινό άγχος κρατούν την προσοχή μας στραμμένη αλλού. Το βράδυ όμως, όταν μειώνονται οι περισπασμοί, το μυαλό αποκτά περισσότερο χώρο για σκέψη. Έτσι, αρχίζει να επεξεργάζεται γεγονότα, συναισθήματα και αναμνήσεις που μέσα στη μέρα έμεναν στην άκρη. Γι’ αυ...

Υπάρχουν άνθρωποι που, ενώ η ζωή τους φαίνεται φυσιολογική, δεν βιώνουν ποτέ τη χαρά σε πλήρη ένταση. Δε νιώθουν ποτέ 100% χαρούμενοι και πάντα νιώθουν ότι κάτι τους λείπει χωρίς να ξέρουν το γιατί. Δεν πρόκειται απαραίτητα για απαισιοδοξία ή αρνητική στάση. Σε πολλές περιπτώσεις, αυτό σχετίζεται με τις εμπειρίες που έχουν προηγηθεί. Τι επηρεάζει τη «μισή» χαρά; 1. Μακροχρόνια έκθεση σε πίεση Όταν κάποιος έχει ζήσει για μεγάλο διάστημα σε κατάσταση άγχους (π.χ. ασθένεια στην οικογένεια, οικονομικές δυσκολίες, ένταση στο σπίτι), ο οργανισμός του προσαρμόζεται. Ο εγκέφαλος δίνει προτεραιότητα στην ασφάλεια και όχι στην απόλαυση. Αυτό σημαίνει ότι ακόμα και όταν όλα πάνε καλά, η ένταση της χαράς παραμένει περιορισμένη. 2. Τραυματικά γεγονότα Εμπειρίες όπως απώλεια, φόβος, ή έντονες αλλαγές μπορούν να επηρεάσουν τον τρόπο που επεξεργαζόμαστε τα συναισθήματα. Σε αυτές τις περιπτώσεις, παρατηρείται συχνά: μειωμένη ένταση θετικών συναισθημάτων αποστασιοποίηση δυσκολία στο «να αφεθεί» κάποιος ...

Η parentification είναι ένα ψυχολογικό φαινόμενο στο οποίο ένα παιδί αναλαμβάνει ρόλους και ευθύνες που ανήκουν στον γονέα. Με απλά λόγια, η οικογένεια “γυρίζει ανάποδα”: αντί ο γονιός να φροντίζει το παιδί, το παιδί αρχίζει να φροντίζει τον γονιό ή άλλα μέλη της οικογένειας σε βαθμό που δεν αντιστοιχεί στην ηλικία του. Πού ξεκινάει το πρόβλημα Η parentification ξεκινά όταν: το παιδί γίνεται σταθερός φροντιστής οι ευθύνες είναι καθημερινές και απαραίτητες το παιδί δεν έχει πια χώρο να λειτουργήσει ως παιδί Οι δύο βασικές μορφές 1. Πρακτική parentification Το παιδί αναλαμβάνει πρακτικές ευθύνες ενηλίκου, όπως: φροντίδα μικρότερων αδερφών μαγείρεμα ή καθαριότητα σε καθημερινή βάση οργάνωση του σπιτιού όταν ο γονιός δεν προλαβαίνει 2. Συναισθηματική parentification Το παιδί γίνεται “συναισθηματικός ενήλικας”: ακούει προβλήματα του γονέα προσπαθεί να τον ηρεμήσει ή να τον στηρίξει νιώθει υπεύθυνο για τη διάθεση του γονέα Παραδείγματα 📌 Παράδειγμα 1 Έ...

  Υπάρχουν μέρες που νιώθεις ότι έχεις μείνει πίσω. Ότι όλοι προχωρούν… κι εσύ προσπαθείς απλά να τα προλάβεις όλα. Δουλειά, παιδιά, σπίτι, υποχρεώσεις και σκέφτεσαι ότι τα δικά σου όνειρα μπαίνουν στην άκρη. Υπάρχουν όμως κάποιες ιστορίες που μας εμπνέουν. Καμία από τις γυναίκες που θα διαβάσεις παρακάτω δεν ξεκίνησε “έτοιμη”. 🌟 5 γυναίκες που απέδειξαν ότι μπορείς να ξεκινήσεις από το μηδέν 1. J.K. Rowling 6 Πριν γίνει γνωστή σε όλο τον κόσμο, η ζωή της δεν είχε καμία σχέση με επιτυχία. Ήταν χωρισμένη μητέρα, ζούσε με ελάχιστα χρήματα και πάλευε καθημερινά να τα βγάλει πέρα. Πολλές φορές έγραφε σε καφετέριες γιατί το σπίτι της δεν είχε καν θέρμανση. Το χειρόγραφο του Harry Potter απορρίφθηκε 12 φορές. Και όμως, δεν τα παράτησε. 👉 Μια μικρή ευκαιρία ήταν αρκετή για να αλλάξει τα πάντα. Κράτα αυτό: Δεν χρειάζεται να είσαι στην “τέλεια φάση” για να ξεκινήσεις. 2. Sara Blakely 7 Η Sara δεν είχε καμία σχέση με επιχειρήσεις. Δούλευε πουλώντας fax και προσπαθούσε απλά να τα βγάλει π...

  Ζούμε σε μια εποχή όπου το “μοιράζομαι” έχει γίνει σχεδόν δεύτερη φύση μας. Ανεβάζουμε στα social στιγμές μας, σκέψεις, συναισθήματα, πολλές φορές χωρίς δεύτερη σκέψη. Όμως, οι ψυχολόγοι επισημαίνουν κάτι πολύ απλό αλλά ουσιαστικό: δεν είναι όλα για όλους. Η συνεχής έκθεση της προσωπικής μας ζωής μπορεί να επηρεάσει: τον τρόπο που σκεφτόμαστε το πώς νιώθουμε για τον εαυτό μας αλλά και το πώς μας αντιλαμβάνονται οι άλλοι Και το πιο σημαντικό είναι πως μπορεί να μας απομακρύνει από την εσωτερική μας ισορροπία. Δεν σημαίνει ότι πρέπει να κλειστούμε στον εαυτό μας. Σημαίνει ότι χρειάζεται να βάζουμε όρια. Αν έχεις κάνει ψυχοθεραπεία, ίσως έχεις δεχθεί κάποιες από τις παρακάτω συμβουλές: 1. ❌ Τα σχέδιά σου πριν γίνουν πράξη Πόσες φορές είπες κάτι με ενθουσιασμό και μετά... απλά δεν το έκανες; Οι ψυχολόγοι λένε ότι όταν μοιράζεσαι στόχους πολύ νωρίς, ο εγκέφαλός σου παίρνει μια “ψεύτικη ικανοποίηση”, σαν να το έχεις ήδη καταφέρει. 👉 Κράτα τα σχέδιά σου για τον εαυτό...

Μία φράση που διάβασα κάπου και με εντυπωσίασε είναι: Θα σκότωνες για τα παιδιά σου, αλλά θα ζούσες μία καλή ζωή για αυτά; Η αλήθεια είναι ότι τα παιδιά είναι καλά όταν είναι και οι γονείς.Όταν σε βλέπουν χαρούμενο, ήρεμο, ισορροπημένο νιώθουν ασφάλεια. Κι όμως, πολλές φορές μπερδεύουμε τα πράγματα. Δεν είναι δύσκολο να θυσιαστείς. Δεν είναι δύσκολο να βάλεις τον εαυτό σου στην άκρη. Δεν είναι δύσκολο να φτάσεις στα όριά σου. Το δύσκολο είναι αλλού. Να ζεις καλά. Να προσέχεις τον εαυτό σου χωρίς ενοχές. Να βάζεις όρια. Να μην χάνεσαι μέσα στην καθημερινότητα. Τα παιδιά δεν ακούν μόνο όσα τους λες. Παρατηρούν τον τρόπο που ζεις. Σύμφωνα με την American Psychological Association , η συναισθηματική κατάσταση των γονιών επηρεάζει άμεσα τα παιδιά, από το άγχος τους μέχρι το πόσο ασφαλή νιώθουν στην καθημερινότητά τους. Μια μητέρα είχε πει ότι συνειδητοποίησε πως κάτι δεν πήγαινε καλά, όταν άκουσε το παιδί της, μόλις 6 ετών, να λέει συνεχώς «δεν προλαβαίνω» και «είμαι κουρασμένος»...