Όταν το καλοκαίρι γίνεται η εποχή των προσδοκιών και των συγκρίσεων

Το καλοκαίρι υποτίθεται πως είναι η πιο ξέγνοιαστη εποχή του χρόνου. Η εποχή της ξεκούρασης, των αναμνήσεων και των ανέμελων στιγμών. Κι όμως, πίσω από τις φωτογραφίες με τα ηλιοβασιλέματα και τις χαμογελαστές οικογένειες, κρύβεται συχνά ένα συναίσθημα που δεν συζητιέται αρκετά: η λεγόμενη summer guilt.

Είναι εκείνη η μικρή ή καμιά φορά όχι και τόσο μικρή φωνή που ψιθυρίζει πως ίσως δεν κάνουμε αρκετά από αυτά που βλέπουμε να κάνουν οι υπόλοιποι.

Ίσως δεν οργανώσαμε αρκετές εξόδους. Ίσως δεν πήγαμε τις διακοπές που φανταζόμασταν. Ίσως δεν αξιοποιούμε το καλοκαίρι όπως «θα έπρεπε».

Η εποχή που συνδέσαμε με την ελευθερία αρχίζει να αποκτά προσδοκίες!

Δεν είναι μόνο θέμα χρημάτων ή ταξιδιών. Η ενοχή λόγω του καλοκαιριού πολλές φορές γεννιέται από κάτι βαθύτερο: από τη σύγκριση.

Τον χειμώνα αποδεχόμαστε πιο εύκολα τη ρουτίνα και τις υποχρεώσεις. Το καλοκαίρι όμως μοιάζει διαφορετικό. Σαν να υπάρχει μια άτυπη κοινωνική συμφωνία ότι όλοι πρέπει να περνάμε καλύτερα, να είμαστε πιο χαρούμενοι και να ζούμε στιγμές που αξίζουν να αποτυπωθούν.

Τα social media ενισχύουν ακόμη περισσότερο αυτή την εικόνα. Όχι επειδή κάποιος απαραίτητα προσπαθεί να μας κάνει να νιώσουμε άσχημα, αλλά επειδή βλέπουμε συνεχώς επιλεγμένα στιγμιότυπα ζωής. Και χωρίς να το καταλαβαίνουμε, αρχίζουμε να συγκρίνουμε την πραγματική καθημερινότητά μας με τις πιο φωτεινές στιγμές των άλλων.

Το καλοκαίρι μετατρέπεται για κάποιους σε ένα ανεπίσημο τεστ ευτυχίας. Σαν να πρέπει να αποδείξουμε στους άλλους αλλά ίσως και στους ίδιους μας τους εαυτούς ότι περνάμε καλά, ότι είμαστε δεμένοι σαν οικογένεια, ότι δημιουργούμε τις «σωστές» αναμνήσεις.

Αλλά οι αναμνήσεις δεν λειτουργούν πάντα έτσι.

Τα παιδιά και συχνά κι εμείς οι ίδιοι δεν θυμόμαστε απαραίτητα τα πιο ακριβά ή εντυπωσιακά καλοκαίρια. Θυμόμαστε περισσότερο το συναίσθημα. Την αίσθηση ασφάλειας, μια αστεία στιγμή, ένα βράδυ χωρίς πρόγραμμα και γενικότερα μικρές όμορφες στιγμές, όπως μπορούν να συμβαίνουν και οποιαδήποτε άλλη εποχή του χρόνου.

Ίσως λοιπόν η αληθινή πίεση του καλοκαιριού να μην είναι οι υψηλές θερμοκρασίες ή το φορτωμένο πρόγραμμα, αλλά η ανάγκη να μοιάζει η ζωή μας με καρτ ποστάλ.

Και ίσως τελικά να αξίζει να θυμόμαστε κάτι απλό: το καλοκαίρι δεν χρειάζεται να αποδεικνύει τίποτα.

Ούτε την αξία μας ως γονείς. Ούτε την ποιότητα της οικογένειάς μας. Ούτε το πόσο «σωστά» ζούμε.

Οι πιο αληθινές εποχές της ζωής μας σπάνια είναι οι τέλειες. Είναι απλώς εκείνες που τις ζήσαμε πραγματικά.