Γιατί μας ελκύουν οι συναισθηματικά απόμακροι άνθρωποι; Η απάντηση ίσως κρύβεται στην παιδική μας ηλικία

Έχεις αναρωτηθεί ποτέ γιατί κάποιοι άνθρωποι βρίσκονται ξανά και ξανά σε σχέσεις όπου νιώθουν ότι κυνηγούν την αγάπη; Γιατί ερωτεύονται άτομα που δυσκολεύονται να εκφράσουν τα συναισθήματά τους, αποφεύγουν τη δέσμευση ή δείχνουν συνεχώς απόμακρα;

Ίσως να έχεις ακούσει φίλους να λένε:
"Πάντα διαλέγω τους λάθος ανθρώπους."

Είναι όμως θέμα τύχης; Ή μήπως υπάρχει κάτι βαθύτερο πίσω από τις επιλογές μας;

Η ψυχολογία δεν δίνει μία και μοναδική απάντηση. Ωστόσο, μια από τις πιο γνωστές θεωρίες υποστηρίζει ότι οι πρώτες μας εμπειρίες στις σχέσεις μπορούν να επηρεάσουν τον τρόπο με τον οποίο συνδεόμαστε με τους άλλους ως ενήλικες.

Οι πρώτες μας σχέσεις είναι το πρώτο μάθημα για την αγάπη

Από τη στιγμή που γεννιόμαστε, αρχίζουμε να δημιουργούμε δεσμούς με τους ανθρώπους που μας φροντίζουν.

Μέσα από τις καθημερινές αγκαλιές, την ανταπόκριση στο κλάμα μας, τις στιγμές ασφάλειας αλλά και τις δυσκολίες, ο εγκέφαλός μας αρχίζει να σχηματίζει μια εικόνα για το πώς λειτουργούν οι ανθρώπινες σχέσεις.

Χωρίς να το καταλαβαίνουμε, μαθαίνουμε να απαντάμε σε ερωτήματα όπως:

• Είναι οι άλλοι διαθέσιμοι όταν τους χρειάζομαι;
• Μπορώ να εμπιστευτώ τους ανθρώπους;
• Αξίζω να αγαπηθώ όπως είμαι;

Αυτές οι πρώτες εμπειρίες αποτελούν τη βάση πάνω στην οποία χτίζονται πολλές από τις μελλοντικές μας σχέσεις.

Γιατί μας ελκύει κάποιος που είναι συναισθηματικά απόμακρος;

Η απάντηση δεν είναι ίδια για όλους.

Για κάποιους ανθρώπους, ένας απόμακρος σύντροφος μπορεί να ενεργοποιεί ένα γνώριμο μοτίβο. Αν στην παιδική ηλικία η αγάπη ήταν κάποιες φορές διαθέσιμη και κάποιες όχι, ο εγκέφαλος μπορεί να έχει μάθει ότι η αγάπη είναι κάτι που χρειάζεται προσπάθεια, υπομονή ή συνεχές "κυνήγι".

Έτσι, ως ενήλικες μπορεί να μπερδεύουμε την αβεβαιότητα με το πάθος.

Το γεγονός ότι κάποιος είναι δύσκολος ή απρόσιτος μπορεί να μας κάνει να επενδύουμε ακόμη περισσότερο στη σχέση, πιστεύοντας ότι όταν τελικά μας αποδεχτεί, θα έχουμε "κερδίσει" την αγάπη του.

Δεν σημαίνει ότι αυτό συμβαίνει σε όλους. Οι άνθρωποι επιλέγουμε συντρόφους για πολλούς διαφορετικούς λόγους. Ωστόσο, τα πρώιμα μοτίβα σύνδεσης μπορούν να παίξουν έναν σημαντικό ρόλο.

Το οικείο δεν είναι πάντα και το υγιές

Ο εγκέφαλός μας αγαπά το γνώριμο.

Ακόμη κι όταν αυτό δεν μας κάνει καλό.

Αυτό εξηγεί γιατί κάποιοι άνθρωποι επαναλαμβάνουν παρόμοιες σχέσεις ξανά και ξανά, χωρίς να το επιδιώκουν συνειδητά.

Δεν είναι επειδή "τους αρέσει να υποφέρουν".

Είναι επειδή το γνώριμο δημιουργεί μια αίσθηση ασφάλειας, ακόμη κι αν αντικειμενικά δεν είναι η καλύτερη επιλογή.

Μπορούμε να αλλάξουμε αυτά τα μοτίβα;

Τα ευχάριστα νέα είναι πως ναι.

Οι πρώτες εμπειρίες επηρεάζουν, αλλά δεν καθορίζουν τη ζωή μας.

Οι υγιείς σχέσεις, η αυτογνωσία, η ψυχοθεραπεία όταν χρειάζεται και οι νέες εμπειρίες μπορούν να αλλάξουν σταδιακά τον τρόπο με τον οποίο σχετιζόμαστε με τους άλλους.

Ο εγκέφαλος συνεχίζει να μαθαίνει σε όλη τη διάρκεια της ζωής.

Αυτό σημαίνει ότι μπορούμε να δημιουργήσουμε νέους τρόπους σύνδεσης, βασισμένους στην εμπιστοσύνη, την ασφάλεια και τον αμοιβαίο σεβασμό.

Τι σημαίνει αυτό για εμάς ως γονείς;

Εδώ βρίσκεται ίσως το πιο αισιόδοξο κομμάτι της ιστορίας.

Ως γονείς, δεν χρειάζεται να είμαστε τέλειοι.

Δεν χρειάζεται να βρίσκουμε πάντα τις σωστές λέξεις ή να αντιδρούμε ιδανικά σε κάθε δύσκολη στιγμή.

Αυτό που έχει μεγαλύτερη σημασία είναι η συνέπεια, η παρουσία και η διάθεση να αποκαθιστούμε τη σχέση όταν κάτι πάει στραβά.

Κάθε φορά που ένα παιδί νιώθει ότι ακούγεται, ότι τα συναισθήματά του έχουν αξία και ότι η αγάπη των γονιών του δεν εξαρτάται από την "καλή του συμπεριφορά", χτίζει μέσα του μια πολύτιμη πεποίθηση:

"Αξίζω να αγαπιέμαι όπως είμαι."

Και αυτή ίσως είναι μία από τις σημαντικότερες αποσκευές που θα πάρει μαζί του στις μελλοντικές του σχέσεις.

Κλείνοντας...

Οι άνθρωποι δεν γεννιόμαστε με έναν χάρτη για το πώς αγαπάμε. Τον σχεδιάζουμε σταδιακά, μέσα από τις εμπειρίες μας.

Η παιδική ηλικία κρατά το πρώτο μολύβι, αλλά δεν γράφει ολόκληρη την ιστορία.

Κάθε νέα σχέση, κάθε άνθρωπος που μας προσφέρει ασφάλεια και κάθε στιγμή που επιλέγουμε να γνωρίσουμε καλύτερα τον εαυτό μας μπορεί να προσθέσει ένα νέο κεφάλαιο.

Και ίσως αυτό είναι το πιο ελπιδοφόρο μήνυμα από όλα: ότι η αγάπη δεν είναι κάτι που πρέπει να κυνηγάμε διαρκώς. Όταν βασίζεται στην εμπιστοσύνη, τον σεβασμό και τη συναισθηματική διαθεσιμότητα μοιάζει οικεία και αγνή.

Διάβασε επίσης: Πώς επηρεάζει η παιδική σχέση με τους γονείς την ενήλικη ζωή μας;