Η ιστορία με το ραγισμένο δοχείο και το μάθημα που όλοι χρειαζόμαστε

Ένας νεροκουβαλητής κουβαλούσε κάθε μέρα νερό από το ποτάμι στο σπίτι του χρησιμοποιώντας δύο δοχεία, κρεμασμένα στις άκρες ενός ξύλου που ακουμπούσε στους ώμους του.

Το ένα δοχείο ήταν άψογο. Κρατούσε όλο το νερό και έφτανε πάντα γεμάτο στον προορισμό του. Το άλλο όμως είχε μια μικρή ρωγμή. Στη διαδρομή έχανε νερό και όταν έφταναν στο σπίτι ήταν πάντα μισογεμάτο.

Για πολύ καιρό το ραγισμένο δοχείο ένιωθε ντροπή.

Έβλεπε το άλλο δοχείο να κάνει «τέλεια» τη δουλειά του και απογοητευόταν με τον εαυτό του. Μέχρι που μια μέρα δεν άντεξε και μίλησε στον νεροκουβαλητή.

«Λυπάμαι», του είπε. «Σε απογοητεύω. Εξαιτίας της ρωγμής μου χάνεται νερό και δεν μπορώ να προσφέρω όσα θα έπρεπε.»

Ο νεροκουβαλητής χαμογέλασε.

«Θέλω σήμερα, καθώς περπατάμε, να κοιτάξεις προσεκτικά τη δική σου πλευρά του δρόμου.»

Το δοχείο υπάκουσε.

Καθ’ όλη τη διαδρομή παρατηρούσε κάτι που δεν είχε προσέξει ποτέ πραγματικά: μικρά αγριολούλουδα, πράσινα φυτά και χρώματα που στόλιζαν το μονοπάτι από τη δική του μόνο πλευρά.

Όταν έφτασαν, ο άνθρωπος του είπε:

«Ήξερα πάντα για τη ρωγμή σου. Γι’ αυτό φύτεψα σπόρους στη μεριά σου. Κάθε μέρα τους πότιζες χωρίς να το καταλαβαίνεις. Χάρη σε σένα αυτό το μονοπάτι άνθισε.»

Εδώ βρίσκεται το πιο όμορφο κομμάτι της ιστορίας.

Πόσες φορές άραγε κοιτάμε τις δικές μας «ρωγμές» και βλέπουμε μόνο όσα δεν καταφέραμε; Πόσες φορές συγκρίνουμε τον εαυτό μας με ανθρώπους που μοιάζουν πιο οργανωμένοι, πιο ήρεμοι ή πιο «σωστοί»;

Ζούμε σε μια εποχή που μας μαθαίνει να κρύβουμε τις ατέλειες και να κυνηγάμε μια εικόνα τελειότητας. Κι όμως, ίσως αυτό που θεωρούμε αδυναμία να είναι ακριβώς εκείνο που αφήνει πίσω του κάτι όμορφο.

Οι άνθρωποι δεν ανθίζουμε παρά τις ρωγμές μας. Συχνά ανθίζουμε εξαιτίας τους.

Ίσως λοιπόν την επόμενη φορά που θα σταθείς αυστηρά απέναντι στον εαυτό σου, να θυμηθείς το ραγισμένο δοχείο.

Γιατί καμιά φορά, εκεί που εμείς βλέπουμε έλλειψη κάποιος άλλος βλέπει λουλούδια.